تولدت برای من فقط آغاز یک سال جدید از زندگی تو نیست تولدت یادآور لحظه‌ای‌ست که دنیا تصمیم گرفت زیباتر، عمیق‌تر و مهربان‌تر شود. روزی که قلبی به دنیا آمد که بعدها قرار بود پناهِ خستگی‌های من باشد و آرامش شب‌هایی که بی‌صدا می‌گذشتند دادن من یک آدم در زندگی من نیستی؛ تو تمامِ «امیدِ ادامه دادن» منی در روزهایی که خسته‌ام، در لحظه‌هایی که دلم می‌گیرد و به خودم می‌گویم «روزی می‌گذرد» اما راهش را نمی‌دانم، فقط یاد توست که مرا نگه می‌دارد… آرام، بی‌هیاهو، اما محکم.

امسال، شبِ قبلِ تولدم را هیچ‌وقت فراموش نخواهم کرد. شبی که برای اولین بار تو را دیدم؛ با آن نگاهِ گرم که انگار سال‌ها مرا می‌شناخت و آن آغوشِ نرم که بدون هیچ کلمه‌ای تمام خستگی‌هایم را از من گرفت. هنوز هم گرمای آن لحظه در عمقِ قلبم زنده است و آن آغوشِ محکم و عمیق، هنوز امن‌ترین جای دنیاست برای من. آن شب، فقط یک دیدار ساده نبود… انگار زندگی آرام در گوشم گفت: «این همان کسی‌ست که باید بمانی.» از همان لحظه، تولد برای من دیگر فقط جشنِ آمدنم به دنیا نبود؛ بلکه جشنِ پیدا کردنت شد. تو آمدی و روزهایم رنگ گرفت، شب‌هایم آرام شد و دلم یاد گرفت چطور به آینده لبخند بزند.